ഉറുമ്പിന്റെ തേങ്ങലുകൾ

ഞാൻ എന്തു തെറ്റ് ചെയ്തു
നീ എന്നെ ചവിട്ടാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ
നിന്റെ  പാദങ്ങൾ ചുംബിച്ചതോ
നിന്റെ കരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാൻ
ഞെരിഞ്ഞമർന്നപ്പോൾ

എന്റെ കൂട്ടുകാർ നിന്നെ

പൊതിഞ്ഞതോ?

അഗാധമായ ഏതോ ജലാശയത്തിൽ

ഞാൻ വീണപ്പോൾ നീയെന്നെ കണ്ടില്ല

നിന്റെ നാവൊന്നു കടിച്ചപ്പോൾ

ശക്തമായ കാറ്റിൽ ഞാൻ  പുറത്തേക്ക് വീണു

ആ വീഴ്ച്ചയിൽ എന്റെ ഒരു കാലൊടിഞ്ഞു

വരിവരിയായി പോകുന്ന ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ

നീ കാലുകൊണ്ട്‌ പ്രതിരോധം തീർത്തു

സന്ദേശം മുറിഞ്ഞപ്പോൾ വഴിയറിയാതെ

ഞങ്ങൾ അങ്ങുമിങ്ങും അലഞ്ഞു

നീ എപ്പോഴും കുത്തുന്ന സാധനം

ഞങ്ങൾക്കില്ലല്ലോ?

ചുമരിന്റെ മൂലയിലൂടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോൾ

ഒരു മണ്ണുമാന്തി യന്ത്രവുമായി

എന്റെ പിറകിൽ വന്നതോർമ്മയില്ലേ

ഓടി ഞാൻ ഭിത്തിയുടെ മൂലയിൽ

ഒളിച്ചപ്പോൾ ജലപീരങ്കിയുമായി..

എന്റെ കൂട്ടുകാരെയെല്ലാം നീ വധിച്ചു

അബോധാവസ്ഥയിൽ രണ്ടു ദിവസം

അന്നു ഞാൻ വീടിന്റെ പുറത്തുവരെയെത്തിച്ച

രണ്ടു പഞ്ചസാരമണികളും നീ കവർന്നില്ലേ 

എന്റെ വീടിനു തീയ്യിട്ടില്ലേ?

നിന്റെ കണ്ണുകൾക്കൊപ്പം അക്ഷരങ്ങൾക്കിടയിൽ

ഓടി നടന്നപ്പോൾ നിന്റെ കണ്ണുകൾ

ദിശമാറ്റിയതും ഒരു മതിൽക്കെട്ട്

എന്റെ മുകളിൽ അടർന്നു വീണതും

അതിന്റെയിടയിൽപ്പെട്ട് ശ്വാസം മുട്ടിയതും

അങ്ങനെ എത്രയെത്ര ദുരന്ത കഥകൾ!

എന്നിട്ടും നീയെന്നെ വെറുതെ വിടാത്തതെന്തേ

ചെറുതെങ്കിലും എനിക്കുമില്ലേ ഈ ഭൂമിയിൽ അവകാശം

നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞെരിഞ്ഞമരേണ്ടതാണോ 

എന്റെ വിലപ്പെട്ട ജീവിതം ...

സത്യവും സത്യാന്വേഷിയും

1
പ്രകാശത്തിൽ നീ എന്നെ തിരയുമ്പോൾ

ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ നിന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു
വസന്തം തേടി നീ അലയുമ്പോൾ
കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ
മഴയായി പൊഴിയുകയായിരുന്നു
പൂവുകൾക്കിടയിൽ തേൻ തേടി നീ പറന്നപ്പോൾ
ഞാൻ കൊഴിഞ്ഞു വീണിരുന്നു
കാറ്റായി നീയണഞ്ഞപ്പോൾ
എന്റെ ചില്ലകൾ അറ്റുപോയിരുന്നു
ശബ്ദവീചികളിൽ  എന്നെ തിരയുമ്പോൾ
നിശബ്ദമായി ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു
അനന്തമായ വിഹായസ്സിൽ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ
ചിറകറ്റ് ഭൂമിയുടെ മാറിൽ ഞാൻ വീണുപോയിരുന്നു
രാജവീഥിയിലൂടെ  എന്നെ തേടി അലയുമ്പോൾ
ഞാൻ ഈ മണ്‍പാതയിൽ തനിച്ചായിരുന്നു
നീ എന്നെ തേടി വരുമ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ
വഴിയിൽ ഞാൻ തിരിച്ചു പോവുകയായിരുന്നു
നിന്നെയും തേടി......

2
ഒരിക്കൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടും
ഇരുട്ട് പ്രകാശത്തിലേക്ക് വഴിമാറും
കാർമേഘങ്ങൾ ദൂരേക്കുമറയും
കൊഴിഞ്ഞുവീണ പൂവുകളിൽ തേൻ നിറയും
അറ്റുപോയ ചില്ലകൾ പൂത്തുലയും
നിശബ്ദതയിൽ ശബ്ദവീചികൾ പതിക്കും
നിന്റെ ചിറകുകൾ വീണ്ടും മുളയ്ക്കും
എന്റെ വഴിയും നിന്റെ വഴിയും ഒന്നുചേരും
അതുവരെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ ഞാൻ
ഈ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞിരിക്കാം
നിന്നെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.... 

അലസത

ഒരു കോണില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍                                                                
ആരോടും മിണ്ടാതെ
താളും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു
മറുകോണില്‍ പേന
കടലാസിനോട് ശുണ്ഠി പിടിച്ച്                                            
തലമൂടി നില്‍ക്കുന്നു                                                              
ജനാലകള്‍ കാറ്റിനോട്
പ്രതിരോധം തീര്‍ത്ത്
അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു
അദ്ധ്വാനശീലം പഠിപ്പിക്കാനെന്ന മട്ടില്‍
കുഞ്ഞു കുഞ്ഞുറുമ്പുകള്‍
വലിയ അരിമണികളുമായി
ചുമരിനോടോരം ചേര്‍ന്ന്‍
വരി വരിയായി പോകുന്നു
ചുമരില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഘടികാരം
ഒച്ചയുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട്
മുന്നോട്ട് ചലിക്കുന്നു
ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ്
പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍
നേരം ഇരുട്ടി
തന്നോട് മിണ്ടാതെ കടന്നുപോയ
ആ ദിവസമോര്‍ത്ത്
കുറച്ച് നേരം കൂടി
ഞാന്‍ അലസമായിരുന്നു.

ചുമരുകൾ

മുകളിലോട്ടു നോക്കിയാൽ
അനന്തമായ ആകാശം
താഴോട്ടു നോക്കിയാൽ
അറ്റം കാണാത്ത ഭൂമി
നേരെ നോക്കിയാൽ
ശൂന്യത  നിസ്സംഗത.
അതുകൊണ്ടല്ലേ നമ്മൾ
ചുമരുകളെ സ്നേഹിക്കുന്നത്!