സത്യവും സത്യാന്വേഷിയും

1
പ്രകാശത്തിൽ നീ എന്നെ തിരയുമ്പോൾ

ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ നിന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു
വസന്തം തേടി നീ അലയുമ്പോൾ
കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഞാൻ
മഴയായി പൊഴിയുകയായിരുന്നു
പൂവുകൾക്കിടയിൽ തേൻ തേടി നീ പറന്നപ്പോൾ
ഞാൻ കൊഴിഞ്ഞു വീണിരുന്നു
കാറ്റായി നീയണഞ്ഞപ്പോൾ
എന്റെ ചില്ലകൾ അറ്റുപോയിരുന്നു
ശബ്ദവീചികളിൽ  എന്നെ തിരയുമ്പോൾ
നിശബ്ദമായി ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു
അനന്തമായ വിഹായസ്സിൽ എന്നെ നോക്കിയപ്പോൾ
ചിറകറ്റ് ഭൂമിയുടെ മാറിൽ ഞാൻ വീണുപോയിരുന്നു
രാജവീഥിയിലൂടെ  എന്നെ തേടി അലയുമ്പോൾ
ഞാൻ ഈ മണ്‍പാതയിൽ തനിച്ചായിരുന്നു
നീ എന്നെ തേടി വരുമ്പോഴൊക്കെ നിന്റെ
വഴിയിൽ ഞാൻ തിരിച്ചു പോവുകയായിരുന്നു
നിന്നെയും തേടി......

2
ഒരിക്കൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടും
ഇരുട്ട് പ്രകാശത്തിലേക്ക് വഴിമാറും
കാർമേഘങ്ങൾ ദൂരേക്കുമറയും
കൊഴിഞ്ഞുവീണ പൂവുകളിൽ തേൻ നിറയും
അറ്റുപോയ ചില്ലകൾ പൂത്തുലയും
നിശബ്ദതയിൽ ശബ്ദവീചികൾ പതിക്കും
നിന്റെ ചിറകുകൾ വീണ്ടും മുളയ്ക്കും
എന്റെ വഴിയും നിന്റെ വഴിയും ഒന്നുചേരും
അതുവരെ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ ഞാൻ
ഈ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞിരിക്കാം
നിന്നെ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.... 

അലസത

ഒരു കോണില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍                                                                
ആരോടും മിണ്ടാതെ
താളും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു
മറുകോണില്‍ പേന
കടലാസിനോട് ശുണ്ഠി പിടിച്ച്                                            
തലമൂടി നില്‍ക്കുന്നു                                                              
ജനാലകള്‍ കാറ്റിനോട്
പ്രതിരോധം തീര്‍ത്ത്
അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു
അദ്ധ്വാനശീലം പഠിപ്പിക്കാനെന്ന മട്ടില്‍
കുഞ്ഞു കുഞ്ഞുറുമ്പുകള്‍
വലിയ അരിമണികളുമായി
ചുമരിനോടോരം ചേര്‍ന്ന്‍
വരി വരിയായി പോകുന്നു
ചുമരില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഘടികാരം
ഒച്ചയുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട്
മുന്നോട്ട് ചലിക്കുന്നു
ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ്
പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍
നേരം ഇരുട്ടി
തന്നോട് മിണ്ടാതെ കടന്നുപോയ
ആ ദിവസമോര്‍ത്ത്
കുറച്ച് നേരം കൂടി
ഞാന്‍ അലസമായിരുന്നു.

ചുമരുകൾ

മുകളിലോട്ടു നോക്കിയാൽ
അനന്തമായ ആകാശം
താഴോട്ടു നോക്കിയാൽ
അറ്റം കാണാത്ത ഭൂമി
നേരെ നോക്കിയാൽ
ശൂന്യത  നിസ്സംഗത.
അതുകൊണ്ടല്ലേ നമ്മൾ
ചുമരുകളെ സ്നേഹിക്കുന്നത്!