പേന

എന്റെ മനസ് കരയുമ്പോൾ
സാന്ത്വനത്തിന്റെ നിറമാണ്
നിന്റെ മഷിക്ക്...

എന്റെ മനസ് രോഷാകുലമാവുമ്പോൾ
പ്രതികാരത്തിന്റെ നിറമേന്തി നീ ചലിക്കുന്നു
ചിന്തകൾ പാതിവഴിക്കു മുറിയുമ്പോൾ
നീ കടലാസിനെ കുത്തിനോവിക്കുന്നു
എന്നും എന്റെ മനസിന്റെ നിറമായിരുന്നു
നിന്റെ മഷിക്ക്...

മനസിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം
നീ നൃത്തം  വെച്ചപ്പോൾ
ചിലപ്പോൾ മനോഹരവും
മറ്റു  ചിലപ്പോൾ വികൃതവുമായി
ഇടക്ക് എന്റെ കള്ളത്തരങ്ങൾ
ഒപ്പിയെടുത്ത് വഞ്ചിക്കുമ്പോൾ
ആ അക്ഷരങ്ങൾ എനിക്ക്
നന്മയുടെ നിറമേകി...

ഇരുളടഞ്ഞ മനസിനേയും വഹിച്ച്
നീ പ്രകാശത്തിലേക്ക്‌ കുതിച്ചു
എങ്കിലും മഷിയുടെ നിറം മങ്ങുമ്പോൾ
ഞാൻ നിന്നെ നിന്നെ വലിച്ചെറിയും
ഓർമ്മകളുടെ നിറം മങ്ങുമ്പോൾ
ഞാനും വലിച്ചെറിയപ്പെടും.